Bóg zabrał go do siebie na 100. urodziny Jana Pawła II. Widocznie uznali tam w niebie, że nie może Bizonia zabraknąć na jubileuszu Ojca Świętego, bo to chłopak z fantazją - mówi "Dobremu Tygodniowi" Mariusz Połeć.
Poznali się przed laty, gdy stawiał pierwsze kroki w modelingu. Andrzej wyciągnął do niego pomocną dłoń. - Wprowadził w wielki warszawski świat. Zresztą on starał się każdemu pomóc. Połączyła nas przyjaźń na lata - zdradza.
Andrzej Bizoń (†44 l.) przez niemal dekadę cierpiał na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, odszedł 18 maja.
Dobrze zbudowany brunet o ujmującym uśmiechu dwie dekady temu zdobył tytuł Mister Poland. Gdy elegancko ubrany, z białą szarfą najprzystojniejszego stał na scenie, miał u stóp cały świat.
Robił furorę na wybiegu, brał udział w reklamach, reality-show, programie "SeXtet", gdzie pokazał swój taneczny talent, zagrał w kilku filmach.
Żył bardzo intensywnie, odnosił sukcesy, ale nie czuł się szczęśliwy. Choć wychował się w katolickiej rodzinie, był ministrantem, nigdy nie opuszczał mszy świętych, jako dorosły oddalił się od Kościoła.
Jak sam przyznał, nie stracił wiary, miał Boga w sercu, ale z czasem zszedł On na drugi plan. Wszystko zmieniło się trzynaście lat temu.
- Usłyszałem głos, żeby zostawić karierę i reklamowanie produktów, których nie znam, i zostać modelem życia, idąc za Chrystusem - wspominał Andrzej w ostatniej rozmowie nagranej kilka tygodni temu.
Czytaj dalej na następnej stronie

Jego przyjaciel nie ma wątpliwości, że wewnętrzna przemiana Bizonia miała związek z ważnymi lekturami i pewnymi wydarzeniami w jego życiu, których woli jednak nie roztrząsać.
- Bóg zaczął do niego często mówić. Andrzej wychodził z założenia: "Jeżeli, Boże, obiecałeś mi szaty królewskie, tytuł swojego dziedzica, to ja za tym idę". Choroba tego nie zmieniła - podsumowuje Mariusz.
Gdy 10 lat temu Andrzej usłyszał diagnozę, nikt nie sądził, że zostało mu tak niewiele czasu. Postępujący paraliż sprawił, że musiał przesiąść się najpierw na wózek, a niedługo później nie wstawał już z łóżka.
Ostatnie lata życia spędził w rodzinnym domu, pod opieką rodziców. Nie stać go było na specjalistyczne leczenie. Jego pracodawcy nie odprowadzali składek na ZUS, otwiera się w nowym oknie, nie miał prawa do renty. Na domiar złego był obciążony długiem alimentacyjnym.
Na szczęście, widząc w jak trudnej jest sytuacji, syn zrzekł się roszczeń wobec niego. Wiele osób pragnęło go wesprzeć.
- Załatwić dobrego lekarza, pomóc w rehabilitacji. Wychodzili przemienieni i potem sami przyznawali, że to oni bardziej potrzebowali medyka niż Andrzej, dla którego kluczowa była relacja z Bogiem, z Jezusem. To Jemu powierzył się w sposób spektakularny - opowiada przyjaciel.
Byli też tacy, którzy po rozmowie z Andrzejem się nawracali.
Czytaj dalej na następnej stronie

Mimo ogromnego cierpienia, nigdy nie narzekał. Nawet wtedy, kiedy całkowicie stracił władzę w rękach, mógł tylko ruszać głową, był pogodny, uśmiechał się.
Chorobę traktował jako łaskę. Opowiadał, że miał piękne sny, dziękował za nie Bogu. W swoje urodziny, 13 stycznia, usłyszał głos Opatrzności, która zdradziła mu, że niedługo skończy się jego trudna droga.
- Uwierzyłem, że cierpienie jest autostradą do nieba, trzymam się kurczowo Chrystusa, jest moim wychowawcą, mistrzem - mówił.
Kilka dni przed śmiercią stracił wzrok. Powiedział wówczas: "Maryjo, czekamy na zesłanie Ducha Świętego i przechodzimy do działania".
- Od początku choroby nie żył tym światem, nie interesowało go, co on oferuje. Choć w ludzkim rozumieniu był kaleką, to czuł się jak rycerz, bo miał zbroję duchową. Wielu nie mogło zrozumieć, dlaczego czuł się taki szczęśliwy, a on po prostu miał piękną, osobistą relację ze Stwórcą. Moim zdaniem, umierał jak święty - przekonuje Mariusz Połeć.
Zobacz również:

***
Zobacz więcej materiałów z życia gwiazd:








