Stanisława Celińska była studentką warszawskiej PWST, gdy w legendarnym klubie Dziekanka poznała Włodzimierza Nahornego. Gdy usłyszała, jak gra na saksofonie, od razu jej się spodobał.
Dopiero kiedy się zaprzyjaźnili, okazało się, że Nahorny już od jakiegoś czasu miał ją na oku i szukał okazji, by zbliżyć się do niej.
Włodzimierz Nahorny zakochał się w niej od pierwszego... usłyszenia
W drugiej połowie lat 60. Stanisława regularnie występowała w Dziekance w programach kabaretu "Coś". Podkochiwała się wtedy w swoim koledze ze studiów Piotrze Loretzu, który także należał do zespołu "Cosia".
"Siedziałam wpatrzona w niego i wsłuchana w jego głos lejący się jak miód" - wspominała w wywiadzie-rzece, opowiadając o swoich młodzieńczych zauroczeniach.
Włodzimierz Nahorny zakochał się w 20-letniej Stanisławie, gdy pewnego dnia usłyszał, jak za kulisami sceny w Dziekance nuciła sobie pod nosem skomponowany przez niego utwór.
Jakiś czas później znajomy przedstawił mu Celińską, a on natychmiast zaprosił ją do uwielbianej wtedy przez studentów warszawskich uczelni artystycznych knajpki na Krakowskim Przedmieściu.
Stanisława wiedziała, kim jest jej adorator. Była fanką jego kompozycji i tego, z jaką łatwością przychodziła mu gra na saksofonie.
Stanisława Celińska podziwiała go jako muzyka i mężczyznę
Stanisława i Włodzimierz zaprzyjaźnili się i spotykali niemal codziennie.
Jazzman długo starał się, by ich przyjacielska relacja zmieniła się w relację romantyczną. Do serca przyszłej aktorki trafił przez żołądek.
Nahorny dowiedział się od koleżanek Stasi, że ta przepada za pieczoną kaczką, ale nie stać jej na jedzenie takich rarytasów częściej niż od święta. Na obiad zazwyczaj jadała dwa paszteciki, które popijała czerwonym barszczem.
"Nie jadłam zbyt wiele, ale za to jak fajnie wyglądałam... Całkiem niezła była ze mnie laska. Ważyłam tylko pięćdziesiąt kilogramów" - wyznała wiele lat później na kartach książki "Niejedno przeszłam".
Gdy Włodzimierz zapraszał ją do restauracji, zawsze fundował jej kaczkę.
To, co ich łączyło, trudno nazwać romansem. Ona podziwiała go jako muzyka i mężczyznę, on uważał ją za uroczą dziewczynę i uzdolnioną aktorkę.
Ich platoniczny związek - jak wspominała w wywiadzie dla "Dobrego Tygodnia" - opierał się przede wszystkim na ogromnej przyjaźni, wzajemnym zaufaniu i oczarowaniu.
Po latach pozwolił jej nagrać własną wersję piosenki "Jej portret"
Kiedy w 1969 roku Stanisława Celińska, świeżo wtedy upieczona absolwentka szkoły teatralnej, dostała propozycję występu na festiwalu w Opolu, poprosiła Nahornego, by specjalnie dla niej zaaranżował utwór "Ptakom podobni" Romana Orłowa i pojechał z nią do stolicy polskiej piosenki, by wspierać ją i uspokajać.
"Byłam wtedy kłębkiem nerwów. Bardzo chciałam wygrać" - wyznała w wywiadzie-rzece.
"Włodzimierz był taki kochany i zrobił piękny aranż oraz zagrał te piękne nutki, tak jak tylko on to potrafi. Dla mnie to było ogromne przeżycie" - opowiadała z kolei portalowi "Czas na Opole".
Za wykonanie piosenki "Ptakom podobni" Stanisława Celińska dostała wyróżnienie oraz nagrodę za debiut.
Choć po festiwalu Stanisława i Włodzimierz poszli każde swoją drogą, pozostali przyjaciółmi.
W 1971 roku aktorka poznała Andrzeja Mrowca, który został jej mężem.
Kilka lat przed śmiercią Celińska oddała hołd Nahornemu, nagrywając własną wersję jego wielkiego hitu "Jej portret", którą wylansował Bogusław Mec.
Kompozytor wyraził zgodę, by umieściła jego piosenkę na płycie "Atramentowa". Aktorka nie kryła, że zawsze, gdy śpiewała ten utwór, myślała o Włodku.
Źródła:
1. Książka K. Prewęckiej "Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam", wyd. 2022
2. Wywiady z S. Celińską: "Dziennik Polski" (lipiec 2022), "Dobry Tydzień" (październik 2022), "Czas na Opole" (czerwiec 2022)

Zobacz też:
1 listopada wydało się, jak wygląda grób Celińskiej po pół roku. Tego nadal się nie doczekała
Żałoba w popularnym serialu. Produkcja "Barw szczęścia" żegna gwiazdę
Tuż po pogrzebie Dąbrowska wyjawiła ws. Celińskiej: "Jeszcze dwa miesiące temu"








