Przejdź na stronę główną Interia.pl

Ostatni wywiad Zbigniewa Wodeckiego! "Nie potrafię odmówić bliźniemu, nawet jeśli jedzie wódą"

Był jednym z najbardziej wszechstronnych, utalentowanych i lubianych artystów. Zbigniew Wodecki (†67) kochał życie i swoją pracę. Zmarł 22 maja w jednym z warszawskich szpitali. Z "Rewią" rozmawiał kilka miesięcy temu.

W wywiadach mówił pan: "Szef mnie lubi i z wzajemnością". Kogo miał pan na myśli?

Reklama

- Pana Boga oczywiście. Czuję wyraźnie, że ktoś się mną opiekuje i ratuje z przeróżnych opresji. Już dawno powinienem zginąć przy tym moim lenistwie. Gdyby to wszystko tak się nie ułożyło, kto wie, gdzie i kim bym dziś był. Ktoś odgórnie tym pokierował...

Często rozmawia pan z Bogiem?

- Nie jestem aż tak bezczelnym typkiem, żeby mu bezustannie zawracać głowę swoją osobą. Przecież to jest bardzo zajęty gość, mający cały świat na głowie. Niemniej jednak czasami go o coś proszę.

Spełnia pana prośby?

- Czuję Jego wsparcie...

Dlaczego tak dużo pan koncertuje?

- Jestem zmuszony. Mam rodzinę, którą muszę wyżywić. Niestety, jestem nałogowcem, jeżeli chodzi o występowanie, co nie przeczy temu, że jestem także potwornym leniem. Są we mnie dwie natury. Po ojcu jestem zestresowanym, nerwowym człowiekiem, po mamie - dobrym i uczciwym. Pomiędzy tym wszystkim leży poczucie humoru, które mam podobno duże. Nauczyłem się mieć dystans do tego, co robię, i do swojego życia.

Dlaczego koncertowanie określa pan mianem włóczęgostwa?

- Kiedyś marzyłem o spokoju, o tym, aby codziennie chodzić do pracy, a potem wracać do domu. Los bywa jednak przekorny. A dziś nie wyobrażam sobie życia bez tej włóczęgi...

To włóczęgostwo kosztowało pana wiele wyrzeczeń?

- Bywało tak, że kiedy syn Paweł otwierał mi drzwi, wołał: - Mamusiu! Przyjechał ten pan, co śpiewa w telewizji "Pszczółkę Maję!". Wreszcie uświadomiłem sobie, że goniąc za sukcesem, straciłem najważniejszą rzecz - bliski kontakt z dziećmi. Potem starałem się im to rekompensować, rozpieszczając, ale poczucie straty we mnie pozostało...

Podobno zawsze pomaga pan biednym?

- Nie potrafię odmówić bliźniemu, gdy na ulicy prosi mnie o pieniądze, nawet jeśli jedzie od niego wódą. To mam po mamie, która była chodzącym aniołem. Gdy widzę kobiety sprzedające kwiatki po dwa złote, serce mi się kraje i kupuję hurtem wszystkie. Myślę, że z tego względu kawałek nieba mi się należy...

Dowiedz się więcej na temat: Zbigniew Wodecki

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje